FOTOGALERIA

W środę została przewieziona Auxiliar Matki Bożej Trzykroć Przedziwnej  z kościoła Podwyższenia Krzyża św. w Łukowie.

W czwartek (19.10) od godz. 9.00 do 14.00 będzie modlitwa prywatna. Od godz. 14.00 do 16.30 modlitwę prowadzą Kręgi Maryjne.

Od godz. 16.45 do 18.00 odbył  się „Wieczór chwały dla Maryi” – rozważania i pieśni maryjne.

O godz. 18.00 Msza św., po Mszy św. świadectwo siostry Katarzyny z Ruchy Szensztackiego i nabożeństwo różańcowe i Apel Jasnogórski o godz. 20.00.

W piątek (20.10) od godz. 9.00 do 12.00 modlitwy prywatne. Od. godz. 12.00 do 18.00 modlitwę poprowadziły Kręgi Maryjne. O godz. 18.00 Msza św., potem nabożeństwo różańcowe. Po nabożeństwie nastąpiło pożegnanie Matki Bożej Pielgrzymującej i przekazanie obrazu parafii Trójcy św. w Radzyniu Podlaskim.

Czym jest Szensztat?

Na początku naszego stulecia, na tle palących zagadnień kościelnych i politycznych, 18 października 1914 roku powstaje Ruch Szensztacki, jako duchowa wspólnota wewnątrz Kościoła katolickiego. Jego Założyciel i duchowy ojciec – Józef Kentenich (1885 – 1968) potrafił wydobyć na światło dzienne wartość człowieka i ukazać ją innym. W jego pracy kapłana i pedagoga, idea nowego człowieka w nowej wspólnocie przybierała coraz wyraźniejsze kształty.

Dziś w Ruchu Szensztackim istnieje ponad dwadzieścia różnych wspólnot: młodzież i dorośli, kobiety i mężczyźni, żyjący samotnie i rodziny, kapłani i świeccy. Wspólna duchowość, przymierze miłości z Maryją a także tzw. sanktuarium, które jako kopię Prasanktuarium – kaplicę z Szensztatu, można dziś znaleźć w ponad 180 miejscach na wszystkich kontynentach – jednoczą i łączą różne wspólnoty i narodowości Ruchu Szensztackiego. We współdziałaniu Boga i człowieka zachodzi rozwój ludzkiej osobowości. Przeżywamy sami: Bóg jest pośrodku, we mnie, w moim i naszym wspólnym środowisku życia. To połączenie nieba z ziemią, kroczenie wspólną drogą, nazywamy przymierzem miłości. Szczególne miejsce w tej rzeczywistości zajmuje Niewiasta, w której Bóg zamieszkał w sposób szczególny – Maryja. Chcemy poważnie i dosłownie traktować naszą odpowiedzialność człowieka i chrześcijanina. Chrześcijańskie zabarwienie człowieka, społeczeństwa, kultury i świata pracy nie jest już dzisiaj zapewnione przez ciasne struktury i ogólnie obowiązujące normy, lecz przez samodzielne, wolne i silne osobowości, które w przymierzu z Bogiem, czerpiąc siły z naszego sanktuarium i we wzajemnej łączności kształtują swoje życie i świat według chrześcijańskich wartości.

Maryja - nasza Matka

mta-300dpi.jpgMaryja czczona jest w sanktuariach szensztackich jako Matka Trzykroć Przedziwna (Mater Ter Admirabilis – w skrócie MTA). Tytuł ten Rodzina Szensztacka przejęła od Kongregacji Mariańskiej, która w XVI w. rozrosła się i prężnie działała w Ingolstadt nad Dunajem. Sam obraz jest kopią XIX – wiecznego malowidła włoskiego artysty Crosio i w sanktuarium pojawił się w 1915 roku. Mimo, iż nie można mu przypisać wielkich walorów artystycznych, to jednak dla Rodziny Szensztackiej stanowi cenny skarb poprzez wiążące się z nim historyczne wydarzenia i religijne uczucia.

Ojciec Założyciel

Założycielem Dzieła Szensztackiego jest ojciec Józef Kentenich. Urodził się 16 listopada 1885 roku w Gymnich koło Kolonii. 8 lipca 1910 roku otrzymał święcenia kapłańskie. Tworzenie Dzieła rozpoczął tuż po tym, jak jesienią 1912 roku mianowano go ojcem duchownym w gimnazjum w Szensztacie. W trakcie prześladowań Ruchu ze strony dyktatury narodowo – socjalistycznej został 20 stycznia 1941 roku aresztowany, a następnie wywieziony do obozu koncentracyjnego w Dachau. Po drugiej wojnie światowej odbył kilka podróży do Afryki, Ameryki Południowej i Północnej zakładając tam i umacniając Ruch Szensztacki. Od 1951 do 1965 roku posłuszny wskazaniom kościelnego autorytetu przebywał w Milwaukee (USA). 15 września 1968 roku, w święto Matki Bożej Bolesnej, bezpośrednio po odprawieniu Mszy św. wezwany został przez Boga do wieczności. Do końca swojego ziemskiego życia wypełniał niestrudzenie zadania Założyciela. Swoim słowem głosił przede wszystkim orędzie o Bogu, który jest miłosiernym Ojcem i wskazywał wszystkim wspaniały wzór Maryi, Matki i Wychowawczyni „nowego człowieka w nowej społeczności”.

 

Historia obrazu

Znany na całym świecie obraz Matki Bożej słynący łaskami został namalowany przez włoskiego malarza Luigi Crosio (1835 – 1915). Namalował go w 1898 roku pod tytułem „Refugium peccatorum” (Ucieczka grzeszników) modelem miała być jego córka, co do modelu Dzieciątka Jezus nie ma danych. Prawa autorskie otrzymała firma szwajcarska Kuenzli Brothers w piśmie z „Turyn,10 październik 1898” następnie te prawa nabyła szwajcarska prowincja Sióstr Maryji wraz z oryginałem i kopiami w roku 1964.
19 kwietnia 1915 roku kopia obrazu została umieszczona w ołtarzu Prasanktuarium. Była ona darem dla młodej kongregacji od prof. Huggle, który zakupił ją w Antykwariacie w Freiburgu (DE).
Ze względu na zawirowania wojenne nie było innej możliwości. A po wojnie wielu było już z tym obrazem bardzo związanych. Więc nie wrażliwość artystyczna a wierność Bożej opatrzności zdecydowała o wyborze wizerunku.
W raz z ideą paraleli Ingolstadt – Schoenstatt Kongregacja Maryjna w Szensztat przejęła tytuł „Mater Ter Admirabilis”, MTA, - Matka Boża Trzykroć Przedziwna, pod którym była czczona przez studencką kongregację u ks. Jezuitów pod przewodnictwem o. Jakuba Rema SJ. Wybór tego tytułu dla Matki Bożej był związany z nadzieją generacji założycielskiej, aby stać się owocną apostolsko i pełną błogosławieństwa Kongregacją taką jak  Colloquium Marianum w  Ingolstadt z 17 wieku w rzeczywistości była.
Od tego czasu obraz malarza Crosio jest czczony pod wezwaniem „Mater Ter Admirabilis”.

 

DUCHOWOŚĆ RUCHU SZENSZTACKIEGO

Ojciec Józef Kentenich jako założyciel przekazał swemu Dziełu oryginalną, bogatą duchowość mającą swoje źródło w jego charyzmacie. Pragnie ona pomóc współczesnemu chrześcijaninowi żyć w zlaicyzowanym świecie według zasad Ewangelii i być w nim aktywnym misjonarzem.

Założyciel...

Ojciec Józef Kentenich jako założyciel przekazał swemu Dziełu oryginalną, bogatą duchowość mającą swoje źródło w jego charyzmacie. Pragnie ona pomóc współczesnemu chrześcijaninowi żyć w zlaicyzowanym świecie według zasad Ewangelii i być w nim aktywnym misjonarzem.

Maryja...

Dziewica Maryja była dla ojca Kentenich najdoskonalszym uosobieniem „nowego człowieka”, „nowego stworzenia”, do którego zmierza dzieło zbawcze Chrystusa. Dlatego jako inspirator i wychowawca swoich szensztackich wspólnot kładł on silny nacisk na możliwie głębokie i całościowe zrozumienie miejsca i posłannictwa Matki Bożej w dziele Jej Syna. Postać Maryi stała się wzorem dla miłej Bogu postawy człowieka. Maryja w duchowości szensztackiej jest Matką i Wychowawczynią. Sam ojciec Kentenich nie pragnął niczego innego, jak tylko być narzędziem w Jej ręku.

Przymierze...

Dzieło Szensztackiej swój oryginalny charakter zawdzięcza przymierzu miłości. Przez przymierze
miłości Założyciela i generacji założycielskiej całe Dzieło przyjęło szczególną relację do Matki Bożej. Każdy członek Ruchu czyni przymierze zawarte z Matką Trzykroć Przedziwną normą i formą swojego życia. Tym samym wstępuje on do szkoły, która ma pomóc stać się osobą w najwyższym stopniu zdolną do współdziałania w realizowaniu historiozbawczego przymierza pomiędzy Bogiem a stworzeniem dokonywanego przez Chrystusa. Ta ścisła więź z Maryją prowadzi do zdobycia maryjnej postawy, co oznacza świadomą i dobrowolną decyzję człowieka na życie w przymierzu z Bogiem, całkowite postawienie się do Jego dyspozycji. Dla tej opartej na przymierzu pobożności ojciec Kentenich wyznaczył następującą linię przewodnia: w przymierzu miłości z Matką Bożą zmierzamy ku Jezusowi Chrystusowi, a przez Jezusa Chrystusa w Duchu Świętym – ku Ojcu. (do Domu Ojca)

Narzędzie...

Na podstawie własnej historii, posiadającej niepozorny początek i przeplatanej licznymi doświadczeniami, Rodzina Szensztacką uważa się za szczególne dzieło Bożej Opatrzności. W świetle tego płynącego z wiary przekonania może się więc czuć owocem nie tylko czysto ludzkich planów i działań, ale wprost narzędziem Matki Bożej, a wreszcie Boga w Trójcy Świętej Jedynego. Pielęgnowana jest w niej świadomość tego, że Szensztat jest niczym innym jak całkowicie zależnym od Boga i Jego łaski instrumentem. Tym też pragnie pozostać. Uważne wsłuchiwanie się w głos Bożej Opatrzności, jak i stała gotowość służenia Bogu w realizacji Jego zamiarów – to filary tej specyficznej, szensztackiej pobożności narzędzia.

Codzienność...

Praktyka urzeczywistniania przymierza miłości w życiu codziennym, która posiada mocno wychowawczy charakter, doprowadziła do wykrystalizowania się szensztackiej nauki o ideale świętości dnia codziennego. Jest ona forma pobożności znamienną dla ludzi świeckich. Ma prowadzić chrześcijan do kształtowania życia rodzinnego, społecznego i zawodowego w duchu posłannictwa Nowego Testamentu. Celem jej jest ustawiczne uświęcanie świata we wszystkich płaszczyznach. Idea świętości w życiu codziennym odegrała fundamentalną rolę przy powstawaniu szensztackich instytutów świeckich.

Wielkoduszność...

Z życia w przymierzu miłości z Maryją wypływa postawa wielkoduszności. Aby ją osiągnąć i zagwarantować, ojciec Kentenich zalecał stosowanie w wychowaniu następującej zasady: zobowiązań (opartych na regułach) tyle tylko, ile to konieczne; wolności (opartej na miłości) i pielęgnacji ducha (gwarantującej maksimum miłości) tak dużo, jak to tylko możliwe. Ta podstawowa zasada znajduje swój wyraz w akcie kontraktu i poświęcenia, który w szensztackich instytutach świeckich zajmuje miejsce ślubów zawieranych we wspólnotach zakonnych. Jak już wskazuje na to sama nazwa, kontrakt ogranicza się do opartej na prawie naturalnym umowy między daną osobą a wspólnotą. Dopiero w poświęceniu się Trzykroć Przedziwnej Matce,
Pani i Królowej z Szensztatu nabiera on charakteru religijnego i wyniesiony zostaje do aktu totalnego ofiarowania się Bogu. To bezgraniczne oddanie w miłości jest więc cechą wspólną ślubów i kontraktu. Różnica zaczyna się dopiero w pojmowaniu wypływającego z nich obciążenia sumienia. Forma kontraktu zrzeka się zabezpieczenia przez możliwość obarczania grzechem ciężkim, a w zamian wybiera drogę intensywnego urobienia duchowego poprzez wychowanie. W instytutach i związkach Dzieła Szensztackiego zadanie tej pielęgnacji ducha spada w głównej mierze na wspólnoty kursowe. One to, na drodze swobodnej inicjatywy, nadają kształt wszelkim dążeniom ascetycznym. Punktem wyjścia dla tej pracy jest ideał, jaki każda z tych wspólnot odnajduje poprzez rozważanie swojej historii, danych jej przez Boga darów oraz własnych zamierzeń i planów.

Rodzinność...

Podstawowe złożenia teologii głoszą, że łaska, aby móc udoskonalać naturę, powinna do niej nawiązywać i na niej bazować. W myśl tych założeń wszystkie wspólnoty Dzieła Szensztackiego
dążą na tyle, na ile tylko to możliwe, do przyjęcia formy naturalnej rodziny. Dzięki tym staraniom „lud Boży” staje się „Bożą rodziną”. Wiedząc o tym, tym łatwiej jest zrozumieć sens tak bardzo w Szensztacie pielęgnowanego związania z sanktuarium Matki Trzykroć Przedziwnej. W nim członek Ruchu odnajduje miejsce swoich duchowych narodzin, ojczyznę i centralne, najważniejsze miejsce Rodziny Szensztackiej. Zachowaniu ducha rodzinności wewnątrz Dzieła Szensztackiego sprzyja ponadto fakt, że wszystkie wspólnoty widzą w swoim Założycielu danego im od Boga duchowego ojca. W jego osobie i działaniu znajdują odbicie Ojca Niebieskiego, od którego bierze nazwę wszelki ród na niebie i na ziemi (Ef 3, 15). Silna więź z Założycielem, widzianym przede wszystkim w roli ojca rodziny, jest dla członków Ruchu drogą prowadzącą do odnalezienia i głębszego przeżycia żywej obecności Boga Ojca. Ma to szczególne znaczenie dla naszych czasów, w których Bóg jako Ojciec odbierany jest co raz rzadziej, a samo zagadnienie ojcostwa urasta do problemu pierwszej rangi. Tym samym następuje powrót do klasycznego ukierunkowania życia chrześcijańskiego, którego celem jest – z Chrystusem, w Duchu Świętym – Ojciec.

Apostolat Pielgrzymującej Matki Bożej

Apostolat Pielgrzymującej Matki Bożej

Jest jedną z inicjatyw Ruchu Szensztackiego, wyrosła z potrzeb czasu. Jako metoda pastoralna włączona w duszpasterstwo Kościoła i obejmującą całe życie współczesnych ludzi. Poprzez odwiedzanie obrazu Matki Bożej, czczonej w Szensztacie jako Trzykroć Przedziwna Matka i Zwycięska Królowa, można doświadczyć rzeczywistości sceny Nawiedzenia. Maryja przychodzi do domów, jak Ta, która przynosi Chrystusa. Z sanktuariów szensztackich Matka Boża pragnie nawiedzić rodziny, aby uczynić ogniska domowe – „sanktuariami życia”, kościołami domowymi, w których Ona będzie Wychowawczynią i poprzez które będzie ewangelizowała współczesny świat.

Pielgrzymowanie obrazu MTA (łac. Mater ter Admirabilis) jest jedną z apostolskich form, która rozwinęła się w Ruchu Szensztackim. Jako pierwszy podjął ją Sługa Boży, brazylijski diakon Jan Luiz Pozzobon, a wraz z rozwojem Ruchu Szensztackiego rozprzestrzeniła się po całym świecie.

Z peregrynacją obrazu Matki Bożej Trzykroć Przedziwnej łączą się łaski związane z Szensztackim sanktuarium:

  * łaska zadomowienia pomaga czuć się przez Boga przyjętym i kochanym.
  * łaska wewnętrznej przemiany mobilizuje do nieustannej pracy nad sobą i do kształtowania siebie według wzoru Jezusa.
  * łaska gorliwości apostolskiej pobudza do stawania się świadkiem Chrystusa oraz do głoszenia z zaangażowaniem Ewangelii we współczesnym świecie.

Sługa Boży, Ojciec Józef Kentenich, założyciel Dzieła Szensztackiego, widział w wędrowaniu obrazu Matki Bożej konkretne urzeczywistnienie tego, co Ruch pragnie ofiarować Kościołowi i światu. On sam stwierdził:

„Zauważcie jak w pracy Jana Luiza Pozzobon urzeczywistnione są wszystkie podstawowe idee Szensztatu.”

Apostolat Pielgrzymującej Matki Bożej jest konkretnym wkładem w ewangelizację i formą nowej Ewangelizacji.

O strategicznym znaczeniu tej formy apostolatu mówi święty Jan Paweł II:
„Matka bowiem nie tylko czeka na swoje dzieci we własnym domu, ale idzie za nimi wszędzie, gdzie one zakładają swoje domy. Wszędzie tam, gdzie żyją, gdzie pracują, gdzie tworzą rodziny, gdzie bywają przykute do łoża boleści – a nawet tam, gdzie zapominają o Bogu, gdzie sumienia mają obciążone grzechem.”                            

Częstochowa, 4 czerwca 1979r

Obecnie Apostolat jest znany w 95 krajach świata. Matka Boża „odwiedza” w każdym miesiącu ok. 9 milionów rodzin. Najwięcej kręgów spotykamy w Brazylii, ojczyźnie Jana Pozzobona, ponad 200 tysięcy. W 18 krajach Europy działa około 15 000 kręgów. W Polsce istnieje 1600 kręgów, które działają w 360 parafiach.

Apostolat Pielgrzymującej Matki Bożej, to także forma nowej Ewangelizacji. Każdy może zaprosić do siebie Matkę Bożą Pielgrzymującą, założyć kolejny Krąg.    

Jak założyć nowy Krąg?

Powstanie nowego Kręgu, można określić następującymi krokami:

1. Osoby, które poznały Apostolat i chciałyby założyć krąg w swojej parafii, powinny porozmawiać o tej inicjatywie z ks. Proboszczem, aby uzyskać jego zgodę. Jest to warunek konieczny do formalnego założenia kręgu. 

2. Informacje o podjętych staraniach wraz ze zgodą ks. Proboszcza, kontaktem do osoby odpowiedzialnej oraz wstępną listą rodzin lub osób, które chcą należeć do kręgu, należy przekazać do Krajowego Sekretariatu. Stamtąd otrzymamy obraz Pielgrzymującej Matki Bożej.

3. Rozpoczęcie peregrynacji może mieć uroczystą, modlitewną formę, z poświęceniem Obrazu  i  rozesłaniem go przez ks. Proboszcza.

4. Obraz powinien przynajmniej raz w miesiącu być u każdego członka kręgu lub rodziny. Pomocą w przeżywaniu nawiedzenia jest modlitewnik, który otrzymujemy wraz z Obrazem.

5. Przez kolejne miesiące Matka Boża, odwiedzając członków Kręgu, „spotyka się” także z innymi ludźmi. Jeżeli będzie taka potrzeba, można założyć nowy krąg. Jeżeli jednak okaże się, że rodziny rezygnują z przyjmowania obrazu należy go przekazać do Krajowego Sekretariatu.

6. Cztery razy w roku ukazuje się BIULETYN INFORMACYJNY KRĘGÓW, który jest przekazywany z Sekretariatu Krajowego członkom kręgu przez osobę odpowiedzialną.

7. Aby, apostolat mógł się rozwijać i ubogacać nasze życie, potrzebna jest wymiana świadectw działania naszej Matki. Ona jest wielką Misjonarką! Dlatego wysyłamy do sekretariatu świadectwa, zdjęcia,  i krótkie sprawozdania ze spotkań do sekretariatu. Idealnie, gdyby to było raz na kwartał. Warto też umieszczać piękniejsze świadectwa w gazetkach parafialnych. Najważniejsze informacje i świadectwa znajdziesz na stronie: www.szensztat.pl - inicjatywy.

8. Istotnym zwyczajem Kręgów Matki Bożej Pielgrzymującej  stało się uczestniczenie raz w miesiącu we wspólnej Mszy św. (np. w pierwszą sobotę miesiąca, 18. dnia m-ca, lub w innym dogodnym terminie). Jest to okazja do wzajemnie integracji, wspólnej modlitwy, polecenia Bogu przez ręce Matki Bożej rodzin należących do kręgu, środowisk w których żyją. Po Eucharystii, tam gdzie jest taka możliwość, może odbyć się wspólne spotkanie, agapa, podzielenie się doświadczeniami, nowymi inicjatywami.

9. W peregrynację włączają się często Koła Żywego Różańca, Legion Maryi, członkowie parafialnych Kół Caritas, członkowie różnych Ruchów Katolickich. Pielgrzymująca MTA zapraszana jest do szpitali, przedszkoli, szkół, domów akademickich… Pielgrzymujący wizerunek nawiedza często osoby samotne i opuszczone.

Jeśli czujesz, że powinieneś zaangażować się w taką formę apostolatu dla nowej ewangelizacji swojego środowiska, a tym samym naszej Ojczyzny i Europy, zadzwoń lub napisz:

 Sekretariat Apostolatu Pielgrzymującej Matki Bożej

Odpowiedzialni za projekt Apostolatu w Polsce:

o. Romuald Kszuk 

e-mail:  Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

 

s. M. Katarzyna Antolak

e-mail:  Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

 

s. M. Damiana Czogała

e-mail:  Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Tel.: 887 100 881

 

DANE KONTAKTOWE:

ul. Czecha 9/11

05-402 OTWOCK

tel. 22/ 779 34 24

e-mail:  Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.